Oyun dünyasının en çalkantılı geliştirme süreçlerinden birine sahip olan Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2, nihayet oyuncularla buluşmaya hazırlanıyor. The Chinese Room tarafından geliştirilen ve Paradox Interactive tarafından yayınlanan bu devam oyunu, eleştirmenler arasında oldukça bölünmüş bir tepki yarattı: Anlatısı büyüleyici, atmosferi sürükleyici, ancak kendisini bir RPG (Rol Yapma Oyunu) devamı olarak konumlandırmakta zorlanıyor.

Oyuncular, yüz yıl boyunca uykuda kalmaya zorlanmış, güçlü ve ünlü bir Kadim Vampir olan Phyre rolünü üstleniyor. 21. yüzyıl Seattle'ında uyanan Phyre, hem modern vampir toplumunun beklentileri hem de kendisini bağlayan esrarengiz bir lanetle mücadele etmek zorunda. Şehrin gecelerine hükmeden bu yeni kimliğini oluştururken, bir yandan da dedektif Fabien'in (bir Malkavian) sesli hayaletiyle işbirliği yaparak, Seattle'ı tehdit eden büyük bir komployu çözmeye çalışıyor.

Hikaye ve Diyaloglar: En Güçlü Silahı

Bloodlines 2'nin en parlayan yönü, karakterler arası etkileşimler ve olay örgüsü. Oyun, kendisini bir kısmı Anne Rice romanlarını, bir kısmı ise Raymond Chandler’ın kara filmlerini anımsatan, komplo dolu bir gizem olarak konumlandırıyor. Seattle'ın ölümsüz sakinleri, hilekâr, tehlikeli ve kurnazca yazılmış. Her bir konuşma, bilgi edinmek ve düşman edinmemek arasında ince bir denge gerektiren karmaşık bir dansa dönüşüyor.

Eleştirmenler, oyunun diyalog sistemini ve ilişkilerin karmaşıklığını övüyor. Yalnızca ne söylediğiniz değil, geçmiş eylemlerinizin ve karakterinizin genel 'havasının' kelimelerinizi nasıl etkilediği de büyük önem taşıyor. Bu yönüyle, modern bir Telltale macera oyununu anımsatan Bloodlines 2, sosyal bulmacaları çözmenin verdiği zevkle ön plana çıkıyor. Örneğin, Prens'e karşı işlenen bir suçta dürüst olmanın, gücünüz ve saygınlığınız sayesinde sizi kurtarması gibi anlık kararlar, oyuncuya zekice bir rol yaptığının hissini veriyor.

Neden Bir RPG Değil? Geleneksel Öğelerin Eksikliği

Oyunun asıl kimlik krizi, kendisini bir RPG devamı olarak sunmasına rağmen, bu türün temel unsurlarını büyük ölçüde dışlamasından kaynaklanıyor. Geleneksel RPG'lerde görmeye alışık olduğumuz yetenek puanları, karakter nitelikleri (zekâ, karizma), envanter yönetimi veya ekipman sistemi neredeyse yok.

The Chinese Room, bu durumu Phyre’ın zaten 400 yıllık bir Kadim Vampir olmasıyla, yani zaten zirvede olmasıyla açıklıyor. Ancak bu tasarım kararı, oyuncunun kendi karakterini derinlemesine inşa etme ve geliştirme esnekliğini kısıtlayarak, oyunu daha çok lineer bir anlatı macerasına dönüştürüyor.

Bu durum, derin anlatısal deneyimlerin modern oyuncu beklentileriyle (özellikle ilerleme mekanikleri) nasıl çatışabileceğini gösteriyor. Klasikleşmiş, anlatı odaklı oyunlarda dahi modernizasyonun getirdiği eklemeler tartışma yaratabiliyor. Örneğin, Nightdive Studios'un 1995 yapımı kült korku oyunu I Have No Mouth And I Must Scream için yayınladığı "Kesin Sürüm" (Definitive Update), yaşam kalitesi iyileştirmeleri ve modern kontrolcü desteği sunsa da, hikayenin derin ve trajik yapısıyla çelişen bir başarım sisteminin eklenmesi, modern gamifikasyon kültürünün bu denli karanlık bir eseri nasıl etkilediği sorusunu gündeme getirmiştir. Nightdive Studios'un bu klasiğe getirdiği modern dokunuşlar hakkında daha fazla bilgi edinmek için I Have No Mouth And I Must Scream kesin sürüm güncellemesi detaylarına göz atabilirsiniz.

Klan seçimi (Banu Haqim, Tremere vb.) başlangıçta yaptığınız bir seçim olsa da, savaş dışındaki durumlarda karakterinizi gerçekten farklılaştıran yeterli mekaniği sunmuyor. Oyuncular, dedektif vizyonları dışında, kilit açma veya bilgisayar korsanlığı gibi geleneksel RPG yeteneklerinden mahrum kalıyor. Bu durum, önceki oyunu seven ve karakter gelişimine önem veren hayranlar için büyük bir hayal kırıklığı yaratma potansiyeli taşıyor.

Özellikle modern RPG'lerde oyuncular, ekip üyelerinin fraksiyon bağlılıklarını ve hikayelerini doğrudan etkileyebilecekleri derin yoldaş sistemlerini beklerler. Örneğin, Obsidian Entertainment'ın geliştirdiği ve derin karakter etkileşimlerine odaklanan The Outer Worlds 2 gibi yapımlarda, yol arkadaşlarının muhtemelen oyunun sonundan daha çok hatırlanacak kısım olacağı ön görülmektedir. Bu tip oyunlar, oyuncu kararlarının yoldaşların kaderini değiştirmesini ve ahlaki ikilemler yaratmasını merkezine alırken, Bloodlines 2'nin karakter dinamiklerini bu denli kısıtlaması, türün beklentilerini karşılamakta zorlanmasına neden oluyor. The Outer Worlds 2'nin tüm yol arkadaşları detayları, bir RPG'de karakter derinliğinin nasıl başarılabileceğine dair önemli ipuçları sunmaktadır.

Savaş ve Tekrarlayan Mekanikler

Bloodlines 2’nin savaş sistemi, selefine göre daha akıcı ve dinamik olmasına rağmen, uzun vadede kendini tekrar ediyor. Phyre, 400 yıllık bir ölüm makinesi olarak, oyunun erken safhalarında klan güçlerinin büyük çoğunluğuna erişebiliyor ve hemen tam potansiyeline ulaşıyor.

Bu durum, 20. saatten sonra savaşların tekdüzeliğe düşmesine yol açıyor. Oyun, telekinezi veya gizlilik yetenekleriyle Dishonored serisini anımsatan bir hareket özgürlüğü sunsa da, düşman çeşitliliği (çoğunlukla gûller) ve bölüm tasarımları, bu potansiyeli tam olarak açığa çıkaramıyor. Birçok oyuncu, ana hikayeye odaklanabilmek için savaşlardan kaçınma yolunu tercih ettiğini belirtiyor.

Bu durumun aksine, bazı modern oyunlar rastgeleleştirilmiş elementler ve sınırlı kaynak yönetimiyle gerilimi ve oynanış çeşitliliğini uzun süre korumayı başarıyor. Örneğin, Frictional Games'in serinin en iyi oyunu olarak kabul edilen Amnesia: The Bunker, oyuncuyu I. Dünya Savaşı siperlerindeki yeraltı sığınağında, yapay zekası sürekli değişen ve tahmin edilemez bir canavarla karşı karşıya bırakıyor. Bu tür tasarımlar, oyuncunun sadece saklanmasını değil, aynı zamanda her keşif gezisini dikkatlice planlamasını gerektirerek monotonluğu engelliyor. Korku oyunu tutkunları, bu eşsiz hayatta kalma deneyimini Epic Games Store'da ücretsiz olarak deneyimleme fırsatını kaçırmamalıdır. Amnesia: The Bunker Epic Games ücretsiz korku oyunu detaylarına sitemizden ulaşabilirsiniz.

Açık Dünya ve Anlamsız Yan Görevler

Oyunun bir diğer büyük zayıf noktası, Seattle'ın açık dünyası ve yan görev yapısı. Şehir, atmosfer açısından yoğun ve çarpıcı olsa da, ana görevler dışında sunulan aktiviteler ‘angarya’ olarak nitelendiriliyor. Yan görevler, genellikle rastgele bir noktadan paket alma, bir insanı ya da gûlü öldürme gibi sığ içeriklerden oluşuyor.

Bu görevlerin ödülleri (deneyim puanı ve kan rezonansı), normal oynanışla kolayca elde edilebildiği için, bu görevler kısa sürede anlamsızlaşıyor. The Chinese Room, sanki 'açık dünya RPG' tanımını karşılamak için zorlama içerikler eklemiş gibi duruyor. Bu durum, oyunun genel kalitesini ve sürükleyiciliğini düşürüyor.

Sonuç: Harika Bir Anlatı mı, Başarısız Bir RPG mi?

Vampire: The Masquerade – Bloodlines 2, video oyunu uyarlamaları arasında tartışmasız en iyi hikayeye sahip. Gizem, intrika ve karakter etkileşimleri konusunda zirveye oynuyor. Ancak oyunun RPG kimliğini tam olarak kucaklayamaması ve görev tasarımındaki zayıflıklar, deneyimi geride tutuyor.

Sonuç olarak, bu oyun, kökenleri masaüstü rol yapma oyunlarına dayanan bir serinin devamı olmaktan çok, aksiyon öğeleri barındıran zengin bir anlatısal macera olarak görülmelidir. Eğer beklentiniz, öncülü gibi derin karakter geliştirme ve serbestlik sunan bir RPG ise hayal kırıklığı yaşayabilirsiniz. Ancak güçlü bir atmosfer, keskin diyaloglar ve kara film tadında bir hikaye arıyorsanız, Bloodlines 2 size tatmin edici bir deneyim sunacaktır.