2017 yılında Porto Riko'yu vuran ve adanın sosyal dokusunu kalıcı olarak değiştiren Kasırga María'nın yıkıcı etkileri, yönetmen Raisa Bonnet'in ilk uzun metrajlı filmi “Braided” (Trenzadas) ile sinema perdesine taşınıyor. Uluslararası film endüstrisinin önemli etkinliklerinden biri olan Ventana Sur’un ‘Primer Corte’ (Ham Kesim) bölümünde gösterilen film, bir anne ve iki kızının yerinden edilme, kimlik bunalımı ve evlerini terk etmeme konusundaki zorlu mücadelesini merkeze alıyor.

La Nauta ve Belle Films yapımı olan “Braided”, sadece fiziksel bir yıkımı değil, aynı zamanda ulusal bir travmanın süregelen artçı sarsıntılarını da izleyicinin gözünden aktarmayı hedefliyor. Film, toplumsal felaketler sonrası ayakta kalma ve kök salma arzusunu derinlemesine sorguluyor.

Yönetmenin Gözünden Yıkımın Getirdiği Sessizlik ve Dayanışma

Raisa Bonnet, projenin kökenlerinin kasırgadan hemen sonraki aylara dayandığını belirtiyor. María, adada iletişimin tamamen çökmesine neden olmuş, Puerto Rikoluları bir gecede dijital öncesi yaşam tarzına döndürmüştü. Bonnet, üç ay boyunca sinyalsiz, susuz ve elektriksiz kaldıklarını, dedelerinin yaşadığı gibi elbiseleri elde yıkayarak ve komşuluk bağlarını yeniden kurarak hayatta kaldıklarını dile getiriyor. Bu zorunlu geri dönüş, aynı zamanda kayıpların ortasında yeni bir dayanışma ruhu doğurmuş: “Komşular aile oldu, yabancılar yiyeceklerini paylaştı. Kaybın ortasında güzel bir şey ortaya çıktı.”

“Hiçbir şeyin bizi oyalayamadığı, kaçacak hiçbir yerin olmadığı bir dönemdi. Ancak bu kayıpların ortasında, insanlar birbirine ulaştı. Zaman daha yavaş, daha eski bir ritme kaymış gibiydi.”

Kalmak mı, Gitmek mi? Toplumsal Bir İkilem

“Braided” filminin temelini oluşturan en kritik soru, başrol oyuncusu Mar Cruz'un deneyiminden yola çıkarak ortaya çıkıyor: 'Herkes giderse, kim kalır?'

Mar Cruz, kendisinin kalan nadir insanlardan biri olduğunu ve bunun kolay olmadığını vurguluyor. Pek çok kişi zorunluluktan ayrılırken, o çocuklarının direnişini görmelerini istediği için kalmayı seçmiş. Yönetmen Bonnet ise, ana karakter Marisol'un kalışını “bir kökü kesip atmak” istememeye bağlıyor. Bu durum, eleştirel bir bakış açısıyla, felaket sonrası iyileşmenin adil olmayan doğasına da dikkat çekiyor. Bonnet, bazı ailelerin her şeyini kaybetmesine rağmen, diğerlerinin hızla yeniden inşa sürecine girdiğini gözlemlediğini ve filmin bu ‘adlandırması zor ikilikleri’ hissettirmeye çalıştığını belirtiyor.

Hikayenin Duygusunu Yansıtan Teknik Deha: Değişen En-Boy Oranları

Filmin sadece duygusal derinliği değil, teknik tercihleri de karakterlerin gelişimini destekliyor. Görüntü yönetmeni Sheldon Chau, filmin üç perdesinde değişen en-boy oranlarını (aspect ratio) kullanarak karakterlerin duygusal yolculuklarını görselleştiriyor:

• Birinci Perde (Kaos): Dünya karaktere daraltan ve kafa karışıklığını yansıtan, klostrofobik ve sıkı bir en-boy oranı kullanıldı. Bu, izleyiciyi felaket sonrası yaşamın karmaşasına tamamen sokuyor.
• İkinci Perde (Geçiş): Gergin ama ihtiyatlı bir umut dönemini yansıtan 1.85:1 çerçeveye geçiş yapılıyor. Karakterler ve çevre ayarlanmaya başladıkça biraz daha nefes alma alanı sunuluyor.
• Üçüncü Perde (Kabul ve Yenilenme): Hikaye kabul ve yenilenme noktasına ulaştığında, geniş 2.39:1 en-boy oranı kullanılıyor. Bu, açılan manzarayı ve karakterlerin evrimini yansıtıyor, aralarındaki mesafe açılmış olsa bile.

Uluslararası Yolculuk ve Festival Hedefleri

Daha önce Ventana Sur’da (2020) Punto G ve EAVE Puentes gibi önemli platformlarda geliştirilen “Braided”, Primer Corte’da hassasiyetine uygun bir satış acentesi bulmayı hedefliyor. Yapımcı Eliomer Laurean, ekibin büyük festivalleri hedeflediğini belirtiyor. Laurean’a göre, “Trenzadas”ın temaları Porto Riko’nun ötesine geçiyor ve uluslararası alanda hem sinema hem de sinema dışı gösterim fırsatları açıyor.

Raisa Bonnet, filmin Karayipli ve Puerto Rikolu izleyiciler için kolektif bir hesaplaşma görevi görmesini ve “birlikte hatırlayarak iyileşme olasılığı” sunmasını umuyor.

“Braided”ın yerinden edilme ve eve dönme temaları, çağdaş sinemada sıklıkla ele alınan küresel göç hikayeleriyle paralellik gösteriyor. Örneğin, aynı Ventana Sur Primer Corte bölümünde dikkat çeken bir diğer yapım, Kolombiyalı-Kanadalı yönetmen **Juan Andrés Arango**'nun “Where the River Begins” (Nehrin Başladığı Yer) filmiydi. Cannes ve TIFF gibi festivallerden tanınan Arango, bu filminde Kolombiya'daki uzun süreli çatışmalardan etkilenen ve şiddet dolu Bogota mahallelerinden ayrılarak, bir zamanlar evleri olan Andágueda Nehri kıyısına dönmeye çalışan Emberá yerlisi bir anne ve kızının mücadelesini konu alıyor. Arango’nun bu eseri, toplumsal gerçekçilik ile yerli halkın kozmolojisini birleştirerek, evden kopuşun sadece fiziksel değil, aynı zamanda ruhani bir sürgün anlamına geldiğini de vurguluyor. Kolombiyalı Juan Andrés Arango'nun göç sineması üzerine daha fazla bilgi için bu içeriğimizi inceleyebilirsiniz.

Kaynak: Haberin hazırlanmasında ve Raisa Bonnet’in açıklamalarının aktarılmasında Variety tarafından yayınlanan makaleden faydalanılmıştır. Orijinal içeriğe buradan ulaşabilirsiniz.