Mariana Rondón ve Marité Ugás’ın yönetmenliğini üstlendiği ve Karina Sainz Borgo’nun sarsıcı romanından sinemaya aktarılan 'It Would Be Night in Caracas' (Aún es de noche in Caracas), tarihsel yeniden yaratım ile gerilim türünün sınırlarını ustaca harmanlıyor. Film, Venezüella’nın 2017’de yaşadığı şiddetli isyan ve kargaşa döneminden yola çıkarak, izleyiciye apokaliptik bir vizyon sunarken aynı zamanda kişisel bir yas ve hayatta kalma hikayesini merkezine alıyor. Bu yapım, ülkesinin düşmanlaştığı bir ortamda kaçışın tek seçenek haline geldiği insanların acısını işliyor.
Gözyaşları ve Kimliksizleşme: Adelaida'nın Sarsıcı Hikayesi
Filmin merkezinde, annesinin ölümünün ardından zaten paramparça olmuş bir kalple hayatta kalmaya çalışan Adelaida (Natalia Reyes) yer alıyor. Yönetmen Juan Pablo Ramírez’in dinamik ama kontrollü kamerası, Adelaida’yı protestocuların bayrak ve yumruk salladığı kaotik kalabalığın ortasında, annesinin tabutuna eşlik ederken yakalıyor. Bu kalabalık arasında bile Adelaida’nın yalnızlığı belirgindir.
Mezarlıkta yaşanan saygısızlık ve bölgenin güvensiz olduğu uyarısı, ülkenin düştüğü anarşinin ilk işaretleridir. Ancak Adelaida’nın asıl travması, annesinin dairesine geri döndüğünde başlar. Mariscala (Sheila Monterola) liderliğindeki kendilerini direniş milisi ilan eden bir grup, dairesini zorla ele geçirir. Bu zorla tahliye, genç kadının sadece evini değil, annesinin kutsal anılarını da kaybetmesine neden olur.
Evini kaybeden ve gidecek yeri olmayan Adelaida, çaresizce bir komşusunun dairesine sığınır. Ancak komşusunun mutfakta ölü bulunduğunu görünce, fırsatçılığı kendisini bile şaşırtır. Ölen kadının hayatına ve dairesine gizlice yerleşir, karşıdaki zorbaların bıkıp gitmesini bekler. Bu yalnız nöbet, sadece annesi ve eski sevgilisi (Edgar Ramírez) ile ilgili anılarıyla bölünecektir. Ta ki bir arkadaşının kardeşi Santiago (Moisés Angola) çıkagelene kadar.
Film, Adelaida’yı klasik bir politik kahramana dönüştürme eğiliminden bilerek kaçınıyor. İzleyiciler net bir 'uyanış' hikayesi ve kendini feda eden aksiyon beklerken, Adelaida’nın temel motivasyonu hayatta kalmaktır. Rondón ve Ugás, asıl dehşetin sadece diktatörlükte değil, aynı zamanda müttefik geçinen direniş gruplarının bile nasıl küçük düşürücü, zalim ve yozlaşmış olabileceği gerçeğinde yattığını gösteriyor. Bazen ezilen bir halkın haklı öfkesi serbest bırakıldığında, gidecek yer bulamayıp kendi içine dönerek vahşileşebilir. Film, bu zorlu koşullarda dayanışma ve merhametin lüks göründüğü anlarda, ‘kendi derisini kurtarma’ güdüsünün ne kadar ilkel ve baskın olabileceğini çarpıcı biçimde sorguluyor.
Sinematografi ve Başlığın Gizemi
Soledad Salfate'nin gergin kurgusu ve Ramírez'in özellikle düşük ışıkta ve gece çekimlerindeki atmosferik kadrajları sayesinde film, gerçeklik ile kabus arasındaki çizgiyi bulanıklaştırıyor. Filmin başlığındaki o tuhaf 'olur' (It Would Be Night in Caracas) ifadesi, tüm anlatıyı şartlı, alegorik ve sembolik hissettiriyor. Sanki Karakas artık var olmayan bir fikir, sadece gurbetteki sürgünlerin uzak zaman dilimlerinde oturup gün ışığına bakarak memleketlerinin gece yıldızlarını hayal ettiği bir yer gibi.
Teknik Bilgiler ve Yapım Detayları:
- Yönetmenler: Marité Ugás, Mariana Rondón
- Senaryo: Mariana Rondón, Marité Ugás (Karina Sainz Borgo’nun 'La hija de la española' romanından uyarlandı)
- Görüntü Yönetmeni: Juan Pablo Ramírez
- Kurgu: Soledad Salfate
- Süre: 97 Dakika
- Başrol Oyuncuları: Natalia Reyes, Moisés Angola, Sheila Monterola, Edgar Ramírez.
- Prömiyer: Venedik Film Festivali, 4 Eylül 2025 (Venedik Spotlight)
'It Would Be Night in Caracas', sadece Venezüella’nın yakın geçmişine dair bir pencere açmakla kalmıyor, aynı zamanda dünya genelinde çöken topluluklarda ve kuşatılmış şehirlerde hayatta kalma kararlarıyla yüzleşen herkes için evrensel bir ayna tutuyor. Film, siyasi bir gerilimden öte, insan ruhunun dayanıklılığını ve koşullar ne olursa olsun hayatta kalma güdüsünü merkeze alan etkileyici bir eser olarak öne çıkıyor. Bu hayatta kalma teması ve toplumsal çatışma, İspanyol sinemasının da sıkça işlediği konulardır. Öte yandan, ulusal sinemaların küresel pazardaki varlığı da önemli bir tartışma konusudur. Örneğin, Japon sinemasının geleceği ve canlı çekim filmlerinin anime'nin gölgesinde kalması meselesi, Tokyo Uluslararası Film Festivali'nde (TIFF) usta yönetmen Yamada Yoji ile 'Kokuho' filmiyle ses getiren Lee Sang-il'i bir araya getiren bir sohbette ele alındı. Yamada Yoji, canlı çekim filmlerinin küresel alanda varlık göstermekte zorlandığını ve bunun Kore sineması örneğindeki gibi ulusal politikalarla desteklenmesi gerektiğini güçlü bir dille savundu. Bu kültürel zorluklar ve Japon sinemasının geleceği hakkındaki tartışmaların tamamı için Japon Sinemasının Geleceği Hakkındaki Tartışmalar İçin Tokyo Festivali Analizi yazımıza göz atabilirsiniz. Örneğin, Alejandro Amenabar imzalı 'The Captive' filmi, dünya edebiyatının devi Miguel de Cervantes’in Cezayir’de Mağribiler tarafından esir alınışı ve hayatta kalmak için hikaye anlatma yeteneğini nasıl kullandığına odaklanarak, esaret altındaki hayatta kalma sanatı temasını işler. Bu tarihi drama hakkında daha fazla detay için Cervantes'in Esir Hayatı: The Captive Film İncelemesi yazımıza göz atabilirsiniz. Toplumsal çöküşün yarattığı bu dışsal trajedilerin yanı sıra, sinema bazen de Slovakya Oscar adayı Father filmi incelemesi örneğinde olduğu gibi, insan hatasının getirdiği içsel felaketlere odaklanır. Yazar-yönetmen Tereza Nvotová’nın imzasını taşıyan bu derin drama, ana karakter Michal'in bir anlık ihmal sonucu yaşadığı trajedinin ardından hem başkalarının hem de kendisinin affını arayışını mercek altına alarak, kişisel yıkımın evrensel boyutlarını araştırıyor.
***
Kaynak: Variety – It Would Be Night in Caracas filmi incelemesi
